پازل ماشین فرمول 1

تیم‌های فرمول یک بیش از ۶۰ سال است که به ساخت، آزمایش و تولید سریع‌ترین و پیچیده‌ترین خودروهای جهان مشغول‌ هستند. فهرستی از توصیف‌های خارق‌العاده برای این خودروها در نظر گرفته شده است.

• آن‌ها می‌توانند در ۱۰ ثانیه از حالت سکون به سرعت ۳۰۰ کیلومتر بر ساعت برسند.
• با عبور از سر پیچ‌ها با سرعت بسیار بالا، فشار g تقریباً هم‌اندازه با فضانوردان آپولو در هنگام بازگشت به زمین را تحمل می‌کنند.
• آن‌ها می‌توانند به لطف ترمزهای قوی و نیروی پایین‌رونده‌ی زیاد خود در ۰.۷ ثانیه از سرعت ۱۰۰ کیلومتر به حالت سکون برسند.

اما چیزی که واقعاً جذاب و خارق‌العاده است، پیشرفت طراحی و ساخت این خودروها در هر سال خواهد بود. این امر مسابقات فرمول یک را رقابتی کرده و ضریب پیشرفت در آن را بسیار سریع می‌کند. این تیم‌ها همواره در حال به چالش کشیدن یکدیگر با ساخت بهترین خودروی جهان در طول این ۶۰ سال بوده‌اند. تنها راه برای قرار گرفتن در ردیف اول جایگاه شروع (پل پوزیشن) یافتن مزیتی است که هیچ‌کس تابه‌حال به آن فکر نکرده و مجدداً یافتن مزیتی جدید در زمان‌ همه‌گیر شدن مزیت قبلی است.

همان‌طور که احتمالاً حدس زده باشید، علم مواد، مهندسی، نرم‌افزار و اخیراً نیز رایانش ابری، از مهم‌ترین ابتکارات در فرمول یک هستند. این موضوعات جذابیت کافی برای دنبال شدن از سوی ما را دارند.

خودروهای فرمول یک تیم فراری از سال ۱۹۵۰ تا ۲۰۰۲

تیمی که ما به سراغ آن رفته‌ایم، تیم فرمول یک رنو اسپرت است. امسال خودروها در پیست کاتالونیای بارسلون آزمایش شدند. خودروی تیم مرسدس در این پیست سریع‌ترین رکورد را از خود به ثبت رساند و تعجبی ندارد که امسال هم مجدداً به قهرمانی دست یابد.

تیم رنو پس از پشت سر گذاشتن یک فصل دشوار، حالا امید به فصل ۲۰۱۷ دارد. آن‌ها با یک شاسی جدید و یک پیشرانه‌ی کاملاً یکپارچه‌ی به‌روز شده به این مسابقات بازگشته‌اند. تیم‌های مهندسی در حال آموزش خدمه‌ی جدید و تهیه‌ی ابزارها و ماشین‌آلات به‌روز هستند. برنامه‌ریزی، طراحی و همکاری بین‌المللی رنو از طریق سیستم ابری مایکروسافت بهبود یافته است. به‌علاوه راننده‌ی افسانه‌ای فرمول یک، آلن پروست، نیز به این تیم پیوسته تا به نیکو هالکنبرگ و جولیون پالمر، رانندگان رنو، توصیه‌های لازم را ارائه دهد.

اما آن‌ها تا چه اندازه خوب هستند؟ 

کشف نیروی پایین‌رونده

در ۳۰ سال اول از تاریخ مسابقات فرمول یک، قدرت تمامی خودروها در پیشرانه‌های آن‌ها خلاصه می‌شد؛ در آن سال‌ها به‌جز راننده، تایرها و پیشرانه، به چیز دیگری اهمیت داده نمی‌شد؛ اما تیم لوتوس (منظور تیم پیشین لوتوس که تبدیل به تیم فرمول یک رنو شد، نیست) در سال ۱۹۷۷ توجه خود را معطوف مسئله‌ی آیرودینامیک، به‌خصوص نیروی رو به پایین یا Downforce، کرد. کف خودروی لوتوس 79 مانند یک بال معکوس هواپیما، خمیده بود. این طراحی باعث چسبیدن خودرو به زمین می‌شد.